I a mai d'un exemple de lemosin mas pas que tanben sus lo sit dau [url=http://crdo.risc.cnrs.fr/exist/crdo/rechercher.xq?term1=*&field1=Toutes&mode1=near&langue=Occitan&howmany=100] CNRS [/url]

La tipesse fai las conjugasons coma per la charenta (los preterits -i/-ei, -etes, -et, -etem, -etetz, -eten), las prononciacions daus feminins, sens doblidar 'na pita nhòrla ben risenta.

Oc-es mas es perque quela femna es pas luenh d'Auvernha. Lo preterit charentes es tanben lo preterit auvernhat. Per lo femini, ses pas d'acòrd coma te. Quò pareis mai a çò que disen a Limòtges que non pas a Sent Junian o en Charenta (enfin los amics de l'oest lemosin zo disen pas entau...).

Au temps per me voliá escrire : las conjugasons traumatisantas son parieras coma las de la charenta [url=http://occitania.forumactif.com/javascript:emoticonp('')][/url]

e de notar las prononciacions daus feminins (elas son pas coma dau costat de la charenta, son lemosinas regulieras, as rason ).

"enfin los amics de l'oest lemosin zo disen pas entau"
porrai benleu jamai èsser ton amic a causa d'aquela p*t* de non comprenença entre los dialectes

Rhhoooo mas perque tu dises quò ??? Ai tot plen d'amics que parlan en "è". Qu'es pas greu, sabes !!!!!

Oh, fan, quo es ma granda-mair ! Es pas vertadierament d'a Gòra, mai de Sent Junian, mas lo parlar chamnha pas tròp de 'un a l'autre...

E ben io ai 'gut l'ocasion d'auvir una tropelada de vielhs nontrones lo mes passat (aurai l'ocasion de n'en tornar parlar, segurament), e sus la prononciacion, i a pas gaire de diferencias emb lo Sud de la Vinhana-Nauta, Sent Junian, Gòra e tot quò-quí. Manca que me sembla que lo "ch" es pas fach parier.

E en fach, sus quel enregistrament (fach pendent un merchat dins la Brasseriá de la Cerva d'Òc...) i a ma granda-mair (la votz la mai suauda) de Sent Junian (e que demòra aurà mai pres de Lemòtges), e la mair dau brassaire, ela de Gòra. L'enregistrament siguet fach per Rafeu Sichel, que quauques uns sus queu forum deven plan coneisser, un ribeiraques exilat en Catalonha, ente trabalha sus la lenga occitana...

Exilhat, ò fau dire lèu. Quò lhi vai me sembla.

Tè, vau profichar d'aqueu subjèct per vos pausar una questien tocant lo lemosin, (lo dialècte paternau, que mestreji pas tant...) que mi tafurava, escrivètz sovent "òc-es" per dire de òc, aiçò prononciat a quauqua ren pròche [we] tot just coma lo francés "ouais". Coma si justifica, es ren un francisme?

Se justifica per son encontrari...
N'i a que disen que lo "ouais" frances ven dau lemosin "òc-es", dins lo quau aviá pas la mesma nocion familiera...e a io m'agrada 'quela ipotesi !

Ma fista, vòli ben que lo "ouais" francés vengue dau "òc-es" lemosin, mai mi ditz pas lo perqué de la preséncia dau vèrb èstre aquí dintre!

Quo es un apueg. Un pauc coma los angles emb lur "Isn't it" o "Yes, it is".

oc-es, ben mai seriosament (enfin sei pas linguista...), crese ben que lu oc-es! lemosin ven de l'expression completa oc, es ben!, que puou s'auvir tanben, daus cops, aqui, que seria l'equivalent dau vielh francès oui-da!, un oc 'poiat, marcat si vo'es (voles, pas vouais...)

Vertat que chas los vielhs, lo "òc-es" s'auva mai que lo "òc" solet. Casiment a chasque còp d'alhors. Pense que efectivament, la fòrma òc-es es la fòrma originala (en mai d'èsser una fòrma d'un niveu de lenga mai elevat que lo "ouais" frances), mai deu s'emplejar uei mai per rapòrt a l'influencia dau frances.
Ai d'alhors remarcat dins mon trabalh que la gent qu'emplejen lo "òc-es" son en generau lo que pensen que parlen pas occitan mas "patois", e jamai diràn "òc" (n'ai quitament agut que semblavan de lo pas comprener quand io zo disiá).
A l'inversa, los vielhs locutors conscientisats a l'occitan (se, se, en Peiregòrd n'i a tot plen...), emplejen mai regularament lo "òc" pan-occitan, qu'es per ilhs d'un niveu de lenga mai elevat, un pauc coma lo "òc-es" autres còps.

Sei clar ?

Io pense que fau pas aver vergonha d'emplejar quela fòrma. L'utilisacion que n'en fau io :

-"òc" quand i a nonmas 'quò de dire.
exemple :
-Vendras diumenc ?
-Òc !

-"òc-es" per una responsa un pauc mai elaborada, benelu pas segura a cent per cent.
exemple :
-Vendras diumenc ?
-Òc-es, mas pense que me fau pas esperar avant las 4 oras.

Apres, sei pas linguista, fau nonmas remarcar l'utilisacion que m'a semblat veire io.

en faite, lu oc, dins de nombros ranvers occitans, ai remarcat que s'empleiava pas, o quasi pas... qu'es suvent 'n'afirmacion "sabenta", "occitana-conscientisada" coma disia lu Danis... coma chas n'autres, los jounes... quo puou nos far se carcular a perpaus de quelas belas manifestacions ente Lemosins, Auvernhats e autres creden "Anem, OC, per la lenga occitana!"... au costat daus Lengadocians...
bon, n'am desja lemosinisats lu Se Canta en Se chanta, perque fasia mestier de lo far comprener a tots los locutors naturaus...
donc, perpause, per la prupchana manif, aus Lemosins de credar "Anem, OC-ES, per la lenga occitana!" e los Provençaus "Anem, VO, per la lenga occitana!"

Auviguèi totjorn lo pair dire oc-es, ai dau mau de m'eimaginar dire d'autra mena, me sembla artificiau e coma disès Danís, los vielh tican quoran l'auvissen. Pense, ieu tamben, que l'usatge que ne'n faguèt lo basic esbien un pauc degut a la presença dau ouais FR.
----
@ Bèu-jarron (un pseudo fotbalistic quò )Fau tamben se plaçar dins un context fonetic que las paralas que se chaban en /-ej/ nos son mai naturalas,

"Flès, Breç, Vialatela e lo Martinès, sons las quatras mai brava vilas dau rei" qu'es 'na "assonnance" en Lemosin.
[flej bʁej vjalɔ'tɛlɔ ɛ lu maʁti'nej su la: katʁa: mej bʁava: vila: doʊ ʁej]
uèi en francisat, s'escriven Fleix, Breix, le Martineix, e ne'n traparàs tota 'na braçada en Lemosin, que i a mas los touristes per dire Sent Iriès [sœtirjɛks]
----

Suèi d'acòrd coma Danís e Tiston ("oc-es ben") podem precisar a tot asart que i alo "si-ben" que nos siert per afirmir e pas ren-mas darrièr 'na negacion. allèra que lo "oc-ben" ne'n coneguei pas l'existença davant de "ribar disn lo rodòl de TLS.

ai mancat quauqes posts ! Prepause de trobar un eslogan mens neu-neu !

Héhé. Es interessanta la discutida sus lo òc (emai siegue un pauc fòra subjecte).
En Marselhés es la fòrma "Voei", pasada tala quala en francés e afrancesada de còp en "voui". Es veritat que l'ai jamai escricha "Vòc", estent que de son origina n'èri pas segur. Ai pas l'impressien que lei mòts que s'acaban en -òc (n'i a gaire) franc d'aqueu vòc/voei si prononcian -oei (un toei ? equivoei ?). Au contrari si li ven puslèu apondre una vocala de sostenh (un tòco).

EDIT : Tè, exista un ròdol m'onte s'a servat la prononciacien dau -c finau ?