Hèi professor dens un collègi normand. Es la mea prumèra nominacion de certificat d'espanhòu. Un an a qu'assaji d'ensenhar la lenga de Cervantes a defaut de la deu sirventés. La qui es mon Occitània m'espèra a nau oradas de rota. B'es luenh lo men pòste de mèste auxiliar au licèu privat de Marmanda. Nòstra Dòna de la Compassion, « La Compà », peus intimes. Exiliat coma milèrs d'autes, cabi dens lo setanta per cent deus professors de lenga, de letras, e de las humanitats d'origina occitana. Per un equilibratge republican, es l'exili sistematic a l'eissida deus concors d'ensenhament. « Mais les gens du Nord, aussi ont l'droit d'aller au soleil! » Bahida, e los deu Sud lo dever d'anar a la ploja. Quantes còps l'èi dejà ausida aquesta frasa, « e'l droit au soleil »... Dab una quita familha numerosa, es mauaisit d'esvitar l'accent ponchut, lo pomat, las fritas e los muscles : una annada de temps ? Cinc annadas ? Vint ? Tots los sindicats se'n chautan, fatalisme republican, sonque lo men. Creat recentament, per Ives Rauzier lo S.O.E.*, hè arríser los francimands e una tropa d'occitans tanben. Tot çò que vien deu sud es arriseder. Me'n còsta de créser que n'ajam pas podut resistir melhor a la francizacion de Simon de Monfòrt ençà, lo nòste Adòlf Ceaucescu. Cap au gladi, mut lo calam ?

*Sindicat Occitan de l'Educacion.

Eric Astié, Diari d'un mes de març, pp 10-11, IEO edicions, 2009
12,50 €