Sabi pas se avètz legit o lo libre "L'accord du participe passé en occitan rouergat et en français" de Hans Stroh, mas dempuèi qu'ai legit aquel libre sabi pas mai escriure amb un participi passat, qualqu'un a comprés e poiriá explicar d'un biais simple cossí far per l'acòrdi del participi passat ?
Exemple segon l'autor cal escriure :

-Lo qu'a maridadas totas sas filhas
-Ai ausida l'èga

mas se pòt trobar tanben aquò :

-Ai trobat una via romana

aquò's solament un exemple, e n'i a un fum dins lo libre per explicar mas compreni pas gaire pel moment.

Per mostrar cossí es facil, vaquí dos tèxtes de Camproux dins lo meteis libre :
"Aviá fach prossas banadas"
"Aviá fachas prossas folhetas"

Facil è ?

Soi pas especialista de la lenga mas çò qu'ausiguèri es qu'en occitan i aviá pas de règlas claras. Los vièlhs dins la lenga parlada sovent fan pas l'acòrdi (auxiliari aver).

Ex : "la sopa qu'ai manjat" alara qu'en francés "la soupe que j'ai mangée".

Domatge lo C.L.O existís pas mai per trencar.

i aurà l'acadèmia occitana, bathlèu, per aquò ..

Aqui çò que ne dis l'Alibèrt (Gramatica occitana segon los parlars lengadocians - p303) :

Quand lo regim es plaçat après lo participi, l'acòrdi es mai que mai frequent. ça que la, dins tots los parlars e sobretot en montpelhierenc, lo participi pòt demorar invariable : A vistas las perdisas (...) Lo miègjorn a passat l'esponga sus tot(...) Quand lo regim precedis lo vèrb, l'acòrdi del participi es de règla coma en francès : La cançon del pepin que ieu l'ai compausada(...) Dins qualques cases, òm tròba lo participi invariable : Las flors que m'avias demandat.(...)

De segur, la nòstra lenga es la lenga mai polida, macarèl !

Ausèri los 2. Cresi que los 2 son possibles, lo paire fasiá l'acòrdi, la maire non… e ieu, fau… al feeling !

Ai decidit unilateralament de far l'acòrd amb lo COD amb aver e lo subjèct amb èsser.
Ara vau agachar la règla vertadièra (se n'i a una) dins la gramatica.

Alavetz, josèp Salvat a dit:
-Conjugat amb l'auxiliari èstre,lo participi passat s'acòrda en genre coma en nombre amb lo sujèt.

-conjugat amb l'auxiliari aver,

a/ Lo participi passat demòra invariable se i a pas de complement dirèct.
ex: a cantat; an plorat.

b/ Se lo complement dirèct, leumens un pronom, es plaçat avant lo participi passat, aqueste s'acòrda amb aquel complement.
ex: Mas tèrras, las ai vendudas. As tantas cançons cantadas. L'a volguda prene per femna.
Los ròdols qu'aquel acòrd se fa pas son rars. ex: las tèrras qu'ai vendut.

c/ Se lo complement direct es plaçat aprèp lo participi passat, aqueste s'acòrda lèumens amb aquel complement.
ex: Ai venduda aquela tèrra. Aviá vistes tornar los bistornèls.

Dins totes los parlars lengadocians, lo participi passat plaçat avant lo complement pòt demorar invariable. Aquel biais de dire, ancian dins qualques ròdols, s'es fèrme espandit per influencia del francés.
ex: Ai vendut aquela tèrra. aviá vist tornar los bistornèls.



En resumit: La miá primèra decision èra la bona. Al començament, dins la mager part del territòri lengadocian, es aital que se fasiá ( véser pòst precedent). Puèi jos l'influença del francés, s'es complicat.Coma vesi pas l'interés de segre una règla pesuga, complicada e anti instinctiva, d'ora enavant contunharai sens cambiar res a mon biais de far...

Seriái puslèu d'acòrdi amb tu sus aquela question.