Escòti monsenhèr Vingt-Trois sus RCF. L'an interrogat sus l'identitat francesa. A fait una responsa classica: geografia, istòria, la crestiantat, las Lums, la laicitat. (parlèt pas de lenga)
Aprèp, sus la question de la visibilitat, a parlat d'una pudor que apertenerià a la cultura francèsa. Diguèt "Pensam pas totjorn a l'imatge que va donar ço que fasèm, sèm pas de Medditerranèus". (aprèp, diguèt que França èra partejada en doas parts, aquela del Nòrd e aquela del Sud)
Vosaltres, de Bordèu, Limotges, de las montanhas, eca, de que ne pensatz? setz del costat de la pudor o de l'imatge? Tot aquò per saber si ne fa un trait d'Occitania, o de Medditerranea (ço que pensi).

I a 'na cultura « occitanista » solide. E diriá urosament, dempuèi un trentenat d'annadas que i a n'activitat militanta, seria 'na bona chausa. Aprèp, solide que prenguèren pas la pena de farjar un quasern de las charjas per definir quò qu'èra (ò pas) la cultura occitana. Se pausèren sus quò que se podia mai ò mens perçaubre de l'identitat dau monde, amai fuguesse estat un sentit fosc, e anèm Òc…

Deve dire que adolescent, quora descubriguèi que dempuèi los vinils de mon paire s'avia contunhat de surtir daus discs en Oc suèi estat content : aprecièi los Fabulous e Massilia. Totparrièr era pas quò que me manhave directament, dempuèi trape mai mon compte dins Sonoloco (dialectalament e musicalament.)

I a un fum de pitit dires que son representatiu d'un esperit comunament admès, « un occitan bèu dau vin e seguís lo rugby » « lo beret es occitan, la carqueta es francesa » quò es pesug e clichesq mas quin los auvissèt jamai ? Son daus dire 'mas bons per se segurar, quò correspond pas a mantuns parçans que plaçan lor occitanitat en quauqu'un luèc mai.
Regrete que dempuèi 30 ans de militança sèm 'mas 'ribat a de las einucentarias de quela mena e non-pas 'na fraseologia comuna e assumida (pòde esplicar.)

Fredoc (me sembla qu'es se) evòca que sèm la soma d'un fum de traches d'identitat mai ò mens pertejats, ieu cerchariá de quèu costat. Me coneisse prumièr dins l'identitat paisana dau massiu per lo mòde de vita (queraque aura suèi vilaud tolzenc), puèi dins la dau « Sud-Ouest » per la gastronomia, puèi dins la de la latinitat per lo parlar…
Mai que mai me considere Occitan per'mor que me trape demest d'autres qu'an enveja de balhar còrps a quela entitat. Qu'es l'eideia que lo nacionalisme francès ensaia de s'apropriar, pense qu'avèm completament lodrech de nos l'aplicar a n'autres tamben : èsser occitan qu'es ò voler. Totparrièr suèi conscient que quò es pas 'na chasa cepta, encontrèi totplen de monde que se sentissian pas acceptats per d'autres occitans (mai autentics ?) e quò fot lo concept en l'air.

@Joan-Cavalier. Danís pausa la question au moment que lo guvern francès fai 'na consulta, e aprèp, qu'es pas greu. Aime mielh saber quò qu'avem a lor dire per esplicar que nos sentissem pas francès.

Francament, io aviá pas pensat que i veiriatz una relacion emb lo debat frances sus l'identitat, e io l'ai pas fach expres (perque pense pas que i aja tant de rapòrt entre la cultura e lo desbat sus l'identitat nacionala, desbat que en generau n'en manca crudelament...de cultura...). 'Quò era juste perque venia d'aver un cors sus la cultura ente avián parlat d'aquò, quo es tot. Mas si v'autres i avetz vist un paralèl, pausatz-vos de las questions...

Ben escota, Danis i'ai pas pensat que al teu nivel, mas en fach, t'ai vist lançar aquela question (qu'a mai trapi pertinenta) e l'ai vist espelir sus un fum de tieras de diffusion occitanas e occitanistas, doncas me soi pausat la question se i'avia relacion de causa a esfach (es normau, fau jornaliste es lo meu mestier) e ai preferit te pausar francament la question a tu que sabi de bona fé qu'a d'autres

Aprep bravei gens, Danis nos confirma, l'a ausit en corses, s'es servit doncas de nosautres ta far son trabalh de corses e aver bonas notas, es d'"abus de pouvoir"

questien de subconscient, d'incoscient e lo resta mi sembla

Lo debat sus la 2 èra atroce, tot l'èra mesclat: entre lo coplet anti islam de basa, "son pas coma nautrei, metan lo vèl e egorjan lei motons dins la banhadoira", suivit sens transicien dau coplet "lei lengas minoritàrias son part dau patrimòni e de la memòria colectiva francésa".

Ce qu'es risolier d'ailhors, ier èri a l'inauguracien de TSF network, leis elegits francés parlavan de "patrimòni", e l'aguèt que lo tipe que representava la Generalitat de Catalunya que parlèt d'"avenir"...

e per los que se demandon ço qu'es d'esser frances....

un element de responsa http://sites.radiofrance.fr/franceinter/chro/lhumeurde/index.php?id=84710

E juntiament se eras aquo, (lo fach de s'interessar a l'autre que va mau e lo te dira pas, lo fach que se qualqu'un arriva e que tent talent; quitament se tu n'as pas fòrça de minjar ben se n'ia pas per 2, n'i'a pas per 3 tanpauc....), om trapa tanben lo costat "prudent" de l'occitan, que vos respondra 9 cops sus 10 "benleu" per s'enganar pas (enfin sabi qu'en ço meu es aquo " Oh papet, va plaure?" e lo vielh de te respondre "benleu"

Aprep es que podem diser que son valors "occitanas", lo probleme tanben es de communicacion, se disem son valors occitanas, lo monde qu'an la costuma de "France, pays de la Gastronomie, du vin, de l'amour, des droits de l'homme....." comprendran que disem "son valors "sonque" occitanas pr'amor que d'aprep ieu son valors umanas (e que se perdon de pertot)

ouais mai un còp de mai, es pas la mesma way of life de Tolosa a Tolon, de Lemòges a Bordèu (en Droma), pas la mesma relacien ai cavas entre la vila e la campanha, tant coma tot chanja a l'escala francésa (e perdon per lei reacciens epidermicament nacionalistas d'unei), de Dunkerque a Marselha e de Niça a Quimper t'as vu.

Es en aquò que lei deliris d'identitat francésa, occitana, eca... si cassan la gueule, bòrd qu'existan pas! Chascun son folclòre personau, doncas son identitat, au limite l'an de culturas localas, de culturas de classa perqué pas, mai es tot. Occitania, França, es tròp vaste per que tot si l'i semble. Leis accents, lei dialectes, lei climats, lei relèus...

e pertant, t'as un biais de viure occidentau qu'es pas talament different de Vancouver a Moscòu e d'Helsinki a Gibartar.

E lo tòrne dire, l'identitat e la cultura qu'es pas la mesma chausa. L'identitat es fòrça personala, la cultura es un produch de la societat.

Héhé, tornam a la lenga...

Es aquò que compta, pensi. La lenga. Tot dau mens per ieu

Per jo, e qu'ei lo cas per ua màger part deus occitanistas e deus qui son sus aqueste fòrum, la cultura occitana, qu'ei en gran partida la lenga. E aqueths de qui parli que son màgerment d'acòrd entà diser que son de cultura occitana, maugrat las nostas diferéncias.

Qu'èm a inventar ua cultura occitana (ne sèi pas mei qui ac disè mei haut, peu moment qu'ei la "cultura occitanista", plan vist), mes a un moment, que cau har las causas, crear lo noste aviéner. Au contra de çò qui creden hòrt de monde, las causas n'arriban pas atau, mes que las cau provocar, que las cau inventar...

A un moment de l'istòria, un tipe o ua tipessa decidi de foter carn de pòrc dens la sopa de legumes. E desempuish la garbura que hè partida de la cultura gascona. Parièr entau cassolet, la pissaladièra e que sèi jo. Atau com la borrèia, lo gralh, los castells, lo fotbòl...

Donc la cultura occitana, dilhèu n'existeish pas, mes qu'existirà.

Mas avetz 'na cultura !!! Desja avetz 'na literatura. Quò sufis. E i a dins la literatura occitana, l'istòria d'un pòple qu'es a morir. Quò fai daus segles que vos setz a morir. La literatura occitana vira totjorn a l'entorn de : que sem nos ? que fotem qui ? per quantben de temps ? quand fotem-nos los franchimands defòra ? E lo movement occitanista (emb sa cultura militanta, de sacralizacion daus trobadors e daus catars) ne'n es l'eiretier.

Bon aquò qu'es per la partida sabenta de la populacion. Lo monde mai popular an 'na cultura maitot. Qu'es a morir coma totas las culturas paisanas e obrieras d'Euròpa. E aqui i a benleu quauqua-ren d'inventar, oc-es.